Het gaat niet meer........

Het gaat niet meer.....

Dit is de zin die ik begin november 2021 uitsprak tegen mijn manager. 
Een zin die ik moest uitspreken omdat mijn lichaam echt op was. 

Waar mijn hoofd al langer in overlevingsmodus zat, maar nog niet wilde opgeven, deed mijn lichaam dat wel. 

Want weer was ik mijn 'vrije' dagen ziek geweest. Moe, uitgeput, verkouden.... bijna elk weekend weer.

Het weekend voor ik de zin 'het gaat niet meer' uitsprak, viel echt het kwartje. Het besef dat het ook echt niet meer ging was eindelijk daar. Want ik herkende mijzelf niet meer. Ik vergat allerlei dingen, was alleen maar aan het piekeren, had gedachtespinsels ten overvloed en stond in standje overleven.

Hoe fijn ik mijn werk ook vind, het gáán werken zorgde ervoor dat ik de overige dagen alleen maar aan het bijkomen en opladen was. 

Met als gevolg dat ik op zondag alweer spanning opbouwde voor de nieuwe (werk)week en schuldgevoelens had om wat ik allemaal niet had gedaan (maar wel had willen doen).

En ik heb bewust 'vrije' dagen gezet; met vrij tussen aanhalingstekens. Want met een jong gezin en 2 werkende ouders, bestaan er eigenlijk geen echte vrije dagen.

Dit is iets waar ik in het verleden (bij mijn oude werkgever) wel eens over ben aangesproken: 'Je werkt toch maar parttime, de rest van de dagen ben je toch 'gewoon' vrij? Dan kun je nu toch wel iets harder/meer/beter werken... 

Maar een gezinsleven is ook hard werken! En vooral wanneer je beiden in de zorg werkt en er een pandemie ontstaat.

Ik ben er namelijk van overtuigd dat ik door Corona versneld overspannen ben geraakt. 

En dat ben ik nu: overspannen...

Alle spanningen zijn mij letterlijk teveel geworden, mijn batterij was leeg en ik kon hem niet meer opladen. Ik was aan het overleven in plaats van leven. Zonder Corona was dit waarschijnlijk ook uiteindelijk gebeurd, maar nu voelde de noodstop heel hard en abrupt.

Nadat ik de zin 'het gaat niet meer' had uitgesproken, ben ik naar huis gestuurd door mijn manager. Hij wist dat dit eraan zat te komen en we hebben veel geprobeerd om dit te voorkomen. Maar toch haalde de werkelijkheid mij in en werd het tijd om voor mijzelf te kiezen!

En daar ben ik momenteel mee bezig. En daar wil ik middels deze blogs jullie een beetje in meenemen.

Mij helpt het in ieder geval heel erg om te schrijven. Om gedachten op papier te zetten en ze daardoor soms makkelijker te accepteren en loslaten. Alleen al het schrijven en herlezen van deze blogs is voor mij therapie. 

Dus ik kom binnenkort weer bij jullie terug met een nieuw stukje therapie voor mij.

De foto hierboven is voor mij erg passend bij dit verhaal: Een foto genomen op precies dezelfde plaats, maar een andere dag. Soms is alles helder, zonnig en lacht het leven je toe. Soms is alles mistig, is de wereld klein en moet je leven in het hier en nu. En dat is precies wat ik nu doe!

Veel liefs, 

Brenda