En nu.....
En nu... Dat was wat ik mij gelijk afvroeg toen ik dan toch officieel ziek thuis zat. Want hoe gek is het eigenlijk: Je bent niet echt lichamelijk ziek. Niemand ziet wat aan je. Velen hebben weinig tot niks gemerkt, maar van binnen ging er al heel lang van alles mis bij mij. Alleen bespreek je dit soort dingen natuurlijk niet als je niet wil falen. Of laat je dit soort dingen niet zien aan anderen, want je moet sterk overkomen. Stel je voor dat mensen je zwak vinden en je gaan vermijden. Of nog erger: over je gaan praten....... Allemaal dagelijkse bezigheden/ gedachten in mijn hoofd. (Als ik dit nu al zo teruglees, word ik eigenlijk al moe van mijzelf 😉). En dan moet je ook nog voor jezelf accepteren dat je toch echt 'ziek' bent. Het heeft wel even geduurd voor ik zelf echt dat besef had; dat ik écht ziek ben (nog steeds namelijk). En dat ik dit ook enigszins kon en kan accepteren. Op de dagen die ik normaal zou werken, was er alleen maar schuldgevoel. Voo...