BrEM en het leven

Het gaat niet meer..... Dit is de zin die ik begin november 2021 uitsprak tegen mijn manager.  Een zin die ik moest uitspreken omdat mijn lichaam echt op was.  Waar mijn hoofd al langer in overlevingsmodus zat, maar nog niet wilde opgeven, deed mijn lichaam dat wel.  Want weer was ik mijn 'vrije' dagen ziek geweest. Moe, uitgeput, verkouden.... bijna elk weekend weer. Het weekend voor ik de zin 'het gaat niet meer' uitsprak, viel echt het kwartje. Het besef dat het ook echt niet meer ging was eindelijk daar. Want ik herkende mijzelf niet meer. Ik vergat allerlei dingen, was alleen maar aan het piekeren, had gedachtespinsels ten overvloed en stond in standje overleven. Hoe fijn ik mijn werk ook vind, het gáán werken zorgde ervoor dat ik de overige dagen alleen maar aan het bijkomen en opladen was.  Met als gevolg dat ik op zondag alweer spanning opbouwde voor de nieuwe (werk)week en schuldgevoelens had om wat ik allemaal niet had gedaan (maar wel had willen doen)...

Een nieuw jaar, een nieuwe start, mijn 1e blog... Januari voelt vaak als een nieuwe start voor veel mensen. En een nieuw jaar start vaak met veel (goede) voornemens.  Voornemens die groot of klein zijn, realistisch of onrealistisch, wensen of dromen.  Voornemens die soms al sneuvelen op de eerste dag (of dan verschoven worden naar een andere dag, want dan makkelijker/ beter/ veiliger om te starten.  Voornemens die soms een heel jaar blijven gelden (of elke maand weer opnieuw worden voorgenomen). Voornemens die helemaal niet behaald kunnen worden. Voornemens die snel en makkelijk behaald kunnen worden (want dat voelt zo goed). Voornemens die allemaal ten doel hebben om je beter te laten voelen/ zijn/ lijken. Maar ik heb persoonlijk gevoeld in het afgelopen jaar, dat je niet alles kunt plannen, wensen of voornemen. Soms is het gewoon nodig om echt even te stoppen met alles. Om bij te komen, om weer op te kunnen laden en om eens goed te realiseren hoe het nu eigenlijk gaat m...