En nu.....

En nu... 

Dat was wat ik mij gelijk afvroeg toen ik dan toch officieel ziek thuis zat.

Want hoe gek is het eigenlijk: Je bent niet echt lichamelijk ziek. Niemand ziet wat aan je. Velen hebben weinig tot niks gemerkt, maar van binnen ging er al heel lang van alles mis bij mij.

Alleen bespreek je dit soort dingen natuurlijk niet als je niet wil falen. 

Of laat je dit soort dingen niet zien aan anderen, want je moet sterk overkomen. 

Stel je voor dat mensen je zwak vinden en je gaan vermijden. 

Of nog erger: over je gaan praten.......

Allemaal dagelijkse bezigheden/ gedachten in mijn hoofd. 

(Als ik dit nu al zo teruglees, word ik eigenlijk al moe van mijzelf 😉).

En dan moet je ook nog voor jezelf accepteren dat je toch echt 'ziek' bent.

Het heeft wel even geduurd voor ik zelf echt dat besef had; dat ik écht ziek ben (nog steeds namelijk). En dat ik dit ook enigszins kon en kan accepteren.

Op de dagen die ik normaal zou werken, was er alleen maar schuldgevoel. Vooral naar collega's die het allemaal al zo zwaar hadden en dan ook mijn werk nog eens moesten overnemen.

Ik leefde ook echt nog in werkritme en dacht vaak: 'nu zou ik deze meting aan het doen zijn', of 'nu zou ik deze presentatie geven'. 

Pas na een aantal weken viel dit gevoel een beetje weg. 

Hoe vastgeroest kun je dus eigenlijk soms zitten als mens?!

En dan daarbij natuurlijk nog het gewone gezinsleven dat wel 'normaal' doordraaide. 

Weliswaar van quarantaine naar quarantaine. Van test naar test. Van vervroegde vakantie naar toch echt coronabesmettingen etc.. Laat ik zeggen dat dit mijn eigen herstelproces soms wel even goed in de weg kon zitten.

Het moeilijkste aan dit hele proces, is misschien nog wel het ongewisse. Want er is niks echt meetbaars qua gradatie of qua herstel. Je hebt geen 'deadline' te behalen (die en die datum ben je weer 100% oké). 

Maar als een echte control-freak, wil ik dat natuurlijk wel (stiekem, heel erg)!!

En nu..... 

Nu zijn we een paar maanden verder (ook sinds mijn laatste blog). 

Heb ik weer veel geleerd over mijzelf. 

Heb ik veel spanning en ontspanning gehad. 

Ben ik op weg omhoog uit het dal.

Gaat dat met vallen en opstaan.

Geniet ik van de groei die ik nu al merk in mijn hoofd en lichaam.

Geniet ik sowieso steeds meer.

En geniet ik vooral van de liefde die mij dit geeft.

Ik ben er nog niet. Maar elke stap brengt mij dichter bij mijzelf en verder omhoog.

Tot snel weer in de volgende blog 😘